Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010


Κρυμμένη σ' ενα σύννεφο ...κοιτώ τον ήλιο..λάμπει
πρέπει να προστατέψω εγώ οτι έμεινε απ' αγάπη.............
ακούραστο το σώμα μου...ακούραστη η ψυχή μου
ότι ποθούσα στη ζωή ήτανε η φυγή μου........
Αγάπησα... προδώθηκα.....βούλιαξα μες τα λάθη
μα δες ξαναγεννήθηκα απ' τη δική μου στάχτη
θεριό ανήμερο η πυγμή, το γέλιο μου, το δάκρυ
γονάτισα για μια στιγμή....μα νίκησα τα πάθη.......
Μία γυναίκα δυνατή ποτέ της δεν λυγίζει
σφίγγει τα δόντια της ξανά..πονά..μα συνεχίζει...........
Και οτι της χρωστά η ζωή δεν το ζητά σαν χάρη
το απαιτεί και λαχταρά γρήγορα να το πάρει...........
Κρυμμένη σ' ενα σύννεφο τον ήλιο αντικρύζει
και δεν υπάρχει τίποτα πλέον να τη φοβίζει.........

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου