Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί...

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί
Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε
Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν
Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν…
 


Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...
Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους
Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους
Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους
Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους
Μην απορήσεις μάτια μου
Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...



Μη φοβηθείς και φύγεις!
Το δύσκολο ήταν να τους δεις
Πλησίασέ τους… μίλα τους
Μα να'σαι υπομονετικός
Μην αισθανθούν τη λύπη σου
Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς
Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;
Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς
Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...
Μα αν γίνει έτσι μείνε ...
Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο
Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου
Πιότερο θα λυγίσουν...



Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί
μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε
Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...
Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις
Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη
Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς…
Πώς να το κάνεις άλλωστε;
Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις

Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό
Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,
Χωρίς στάλα αγάπη
Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;


Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει
Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;
Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά

Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς
Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις
Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!

Γι' αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις
Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ' την καρδιά σου
Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε
Μίλα τους μόνο απ' την καρδιά και χαμογέλασέ τους
Μην πεις μια λέξη... τίποτα
Μονάχα ακούμπησέ τους


Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν...
Πρόσεξε, μην τρομάξεις!
Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους
Μην εκπλαγείς όταν σε δουν
Θα σε κοιτάξουν μ' έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…
Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά
Στον ουρανό…

Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....


"Μια βόλτα στα σύννεφα"  Στέβη Σαμέλη

Μερικοί άνθρωποι δεν αλλάζουν χαρακτήρα...απλά σκεπάζουν τον πραγματικό τους εαυτό κάτω από το “ψυχρό” χαμόγελο και την “ψεύτικη” καλοσύνη...

Μη φοβάσαι τους ανθρώπους που δε διστάζουν να σου πουν την αλήθεια όσο κι αν πονάει...
Να φοβάσαι αυτούς που μένουν σιωπηλοί από φόβο μην αλλάξεις γνώμη γι αυτούς ...ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΟΥΝ ΠΡΩΤΟΙ...

Υπάρχουν άνθρωποι που επέλεξαν τη μοναξιά γιατί δεν τους αρέσει να ψωνίζουν από τα ''φτηνά καλάθια''....

Ψυχές.......

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη γη
για να πληρώσουν κάποιων άλλων αμαρτίες
λέγονται άγγελοι και είναι αληθινοί
κι είναι κρυμμένοι σε αφώτιστες γωνίες

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη γη
σε κάποιους άλλους να χαρίσουν τα φτερά τους
κάποτε μένουνε μονάχοι και γυμνοί
με άδεια χέρια και κουρέλια την καρδιά τους

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη γη
κι ώσπου να λήξει στη ζωή η βάρδιά τους
κυκλοφορούν παραμιλώντας στη βροχή
μα δεν τους βλέπεις ούτε ακούς τα βήματά τους


Είναι ψυχές που συναντήσαν το Θεό
τη μέρα που έκανε κι εκείνος το ρεπό του
κι έτσι εκπέσανε για πάντα στον καημό
μοιραίοι κι όμορφοι σαν θάλασσες του νότου


Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου
Μουσική: Νότης Μαυρουδής
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Ασλανίδου



Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Δεν έχω πια υπομονή......

Δεν έχω πια υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έγινα αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή με τον κυνισμό, με την υπερβολική κριτική και με τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης.
Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.
Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιοδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.
Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι’ αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία.
Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιους δεν αξίζουν την υπομονή μου."

José Micard Teixeira

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

ΓΙΑΤΙ....


ΑΔΕΙΑ ΠΟΛΗ ΧΑΡΑΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ...ΑΧ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ??
ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟΡΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΙΑΦΩΝΩ ..ΑΝ ΤΗΝ ΘΕΛΩ...
ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΜΕΝΑ...ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ...ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ...
ΑΛΛΑ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΗΤΑΩ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ? ΓΙΑΤΙ ΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ??
ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ...ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ ΓΕΛΙΑ...
ΚΟΡΟΙΔΕΥΩ ΤΟΝ...ΑΧ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ...
ΞΕΧΑΣΑ ΕΜΕΝΑ...ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ...ΑΧ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ?ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ??.......
ΚΑΝΕΙΣ...ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗ ΛΥΣΗ...
ΟΠΑ...ΚΑΤΙ ΣΚΕΦΤΗΚΑ...ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΚΑΤΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ???
ΣΙΩΠΗ....
ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ...ΓΙΑΤΙ???
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ?????
ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΙΑΤΙ....
ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ...ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ...ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΜΟΝΟ...
ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ...
ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΙ 2 ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ..
ΝΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ...ΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ...ΤΙ ΝΟΙΩΘΕΙ??
ΠΑΛΙ ΣΙΩΠΗ....
ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΤΕ ΑΝΤΕΞΕΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ??? ΠΟΤΕ ΕΝΟΙΩΣΕΣ ΕΜΕΝΑ??? ΠΟΤΕ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΣ??? ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ....
ΜΗΤΕΡΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΟΙΩΘΕΣ 9 ΜΗΝΕΣ...ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑΩ...ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕ ΕΜΑΘΕΣ ΠΟΤΕ...
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ...ΕΤΣΙ ΝΑ ΝΟΙΩΣΩ ΛΙΓΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ...
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΘΥΜΑΣΑΙ??
ΕΓΩ ΟΧΙ...
ΤΩΡΑ 46 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ...
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΕΛΑΣΑ...ΧΟΡΕΨΑ...ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ...ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΖΩΗ..!!!
ΑΛΛΑ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΠΟΝΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΟΚΟΥΣ...
ΔΕ ΠΛΗΡΩΣΑ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ...ΗΤΑΝ ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΣ...ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΛΗΡΩΝΩ...
ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΤΙ ΜΟΥ ΠΗΡΕΣ..ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ..ΤΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΕΓΩ ΦΩΝΑΖΩ ΑΚΟΜΑ...ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ...ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΡΟΧΟ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ...ΙΣΩΣ ΦΑΝΕΙΣ ΤΥΧΕΡΗ...

ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΖΩΗ.....  f.d.b

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Το σωστό πρόσωπο είναι ο εαυτός σου…

Τόσοι άνθρωποι στη ζωή μας, όμως όλοι περνούν, γιατί οι άνθρωποι αυτό κάνουμε...
Μόνοι σταθερά στην εξίσωση ο εαυτός μας...
Δουλεύει ακούραστα και πάντα υπογείως, πίσω απ’ τις κάμερες, κάτω απ’ το πετσί μας, στον πυρήνα της ύπαρξής μας, εκεί που τον φυλάμε...
Να τον προσέχεις τον εαυτό σου...
Να του φοράς ζακέτα τα βράδια μη σου κρυώσει...
Να μην τον εξαναγκάζεις σε καταστάσεις που τον καταπιέζουν... Να μην του επιβάλεις ανθρώπους που δεν του πρέπουν...
Να μην του πνίγεις τα όνειρα σε λίμνες και σε θάλασσες...
Να μην τον κρατάς πίσω εκεί που έχει όλη τη δυναμική να πάει μπροστά...
Μα πάνω απ’ όλα να τον αγαπάς...
Είναι πλάσμα ιδιόμορφο...
Κόβεται για σένα, να τα κάνει όλα κι όπως θες...
Να μη σ’ απογοητεύσει, να φτάσει τις προσδοκίες σου...
Κι ω, τι προσδοκίες έχεις!
Υπεράνθρωπες κι απάνθρωπες τις περισσότερες φορές...
Αλλά τον έχεις ακούσει να παραπονιέται;
Το μόνο που ζητά είναι αγάπη για καύσιμο...
Αν του αρνηθείς, τον σκοτώνεις και μένεις ένα περίβλημα χωρίς εαυτό μέσα...
Όσο τηρείς αυτά τα απλά και βασικά, αισθάνεσαι ευχαριστημένος...
Περνάς καλά με τον εαυτό σου κι αυτό βγαίνει προς τα έξω...
Η ζωή τσουλάει...
Όσο τρώγεσαι, η μόνιμη εσωτερική σύγκρουση που βιώνεις χαλάει τα πάντα στην καθημερινότητά σου... απ’ τα πιο μεγάλα μέχρι τα πιο μικρά... αδυνατείς να συγκεντρωθείς στους στόχους σου...
ενώ σου φταίει μέχρι κι ο μπροστινός στην ουρά επειδή αναπνέει...
Μόνοι μας πάμε κι ερχόμαστε στη ζωή...
Ή κι όχι, αν επιλέξεις την ανάγνωση ότι είσαι εσύ κι ο εαυτός σου σε κάθε περίπτωση...
Γι’ αυτό σου λέω, μην τον αμελείς...
Βούτα τα κλειδιά του αυτοκινήτου... κατέβασε τα παράθυρα να μπει το καλοκαίρι ανάμεσα στα μαλλιά σου... βάλε μουσικούλα της αρεσκείας σου... και τράβα μια βόλτα...
Κάνε μια στάση στο μεταξύ...
Κάπου να έχεις θέα, μια θάλασσα, μια Θεσσαλονίκη με φωτάκια, έναν κάμπο με κατσίκια, ό,τι σου βρίσκεται και φάε ένα παγωτό... Όχι, μη μετρήσεις τις θερμίδες αυτή τη φορά...

Άκου με κι ο εαυτός σου θα σ’ ευγνωμονεί...



Δεν έχω πλέον να αποδείξω τίποτα σε κανέναν...

Αφιερωμένο σε όσους έχουν παλέψει για την ψυχή τους όπως εγώ...

Έχω περάσει από μπόρες και θύελλες... Από σκοτεινά μοναχικά και έρημα μονοπάτια της ζωής ψάχνοντας την αλήθεια...
Έχω περάσει από ανθρώπους που προσπάθησαν να με καταστρέψουν για να ανεβάσουν τον εγωισμό τους ένα σκαλί παραπάνω...
Από τυχοδιώκτες και υποκριτές ανούσιων και επιφανειακών, χλιαρών επιδιώξεων...
Έχω γνωρίσει την κυρά απόγνωση...
Έχω δει τα όνειρα μου να θρυμματίζονται... να γίνονται σκόνη...
Έχω μπει στο πλοίο της κατάθλιψης και του θηρίου που λέγετε φόβος να παλεύω...
Έχω νιώσει το μηδενισμό... το τίποτα... το κενό..
Έφτασα στο κατώφλι του Χάρου παλεύοντας μην μου πάρει τα λογικά μου...
Δεν του πούλησα την ψυχή μου και γύρισα πίσω... και σήμερα πιστεύω ακόμη στην ΕΥΤΥΧΙΑ ...
Δεν έχω πλέον να αποδείξω τίποτα σε κανέναν...
Το σωστό πρόσωπο είναι ο εαυτός σου...
Είναι αρκετό να κοιτάξεις στα μάτια μου... θα σου πουν την αλήθεια...
Αν κοιτάξω στα δικά σου, θα βρω την αλήθεια...
Όλα τα άλλα τα δειλά που μου λένε περί δεν μπορώ... ίσως... δεν ξέρω... θα δούμε... θα δείξει και θα κάνουμε... μου είναι πλέον ΠΑΝΤΕΛΩΣ αδιάφορα....