Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Δεν θέλω να ξημερώσει...
Η νύχτα με κάνει να ονειρεύομαι και τα όνειρα...
μου χαρίζουν αυτό που η πραγματικότητα μου αρνείται...
Λίγες στιγμές μαζί σου...

Nα μ' αγαπάς πώς το' θελα....

Πόσο διαφορετικά ακούς ένα τραγούδι όταν έχεις ζήσει στο πετσί σου τους στίχους του.. το κλάμα διαδέχεται τη συγκίνηση και ο κόμπος στο στομάχι δίνει τη θέση του στον πόνο της καρδιάς σα να σε τσιμπούν δεκάδες μέλισσες μαζί. Πάντα θα έχεις μια θέση στην καρδιά μου κι ας μου αρνήθηκες το όνειρο...

Τραγούδι που δεν βαριέσαι όσες φορές και να το ακούσεις!!! Σε ταξιδεύει όπου εσύ θέλεις να πας....

Nα μ' αγαπάς πώς το' θελα....


"Όταν πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο με πάθος, τελικά το δημιουργούμε. Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά". (Ν. Καζαντζάκης)

Λυπάσαι για 'μενα που δεν αγαπήθηκα όσο μού αξίζει....
Λυπήσου για 'κεινον που χάνει μια μάχη και δεν συνεχίζει....και παύει να ελπίζει.....
Η ελπίδα καλέ μου χωράει σε μια τσέπη χαρτί που διπλώνει.....

Η λέξη είναι μία, ησυχία......

Με δυο τραγούδια προσπαθώ όλους εσάς να πείσω... Μα ένα σας βλέμμα αρκεί για να πισωπατήσω.... Είπες, είπες λέξη δεν είπες....
Γιατί όσα με πονούν βαθιά δεν έχουν σημασία..... Όταν στα χείλη φτάνουνε χάνουνε την ουσία.....Η λέξη είναι μία, ησυχία, ησυχία......

Πάν' οι μήνες, πάν' τα χρόνια και γεράσαμε, δίχως όνειρα τη νιότη πως περάσαμε;  
Δε με νοιάζει στο σκοτίδι πως εμπήκαμε όσο πως το φως τση μέρας δε χαρήκαμε.....  
Ας είναι, σαματις περαστικοί διαβάτες είμαστε. Να ναι καλά και τα παρελθόντα και τα μελλούμενα...
Σελίδες του βιβλίου της ζωής μας είναι Του καθενός.....