Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Δεν έχω πια υπομονή......

Δεν έχω πια υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή έγινα αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί, ή με πληγώνει. Δεν έχω υπομονή με τον κυνισμό, με την υπερβολική κριτική και με τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης.
Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα, ή θέλουν να με χειραγωγήσουν.
Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιοδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό.
Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι’ αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία.
Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα, ή μια λέξη ενθάρρυνσης. Βαριέμαι τις υπερβολές και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιους δεν αξίζουν την υπομονή μου."

José Micard Teixeira

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

ΓΙΑΤΙ....


ΑΔΕΙΑ ΠΟΛΗ ΧΑΡΑΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ...ΑΧ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ??
ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟΡΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΙΑΦΩΝΩ ..ΑΝ ΤΗΝ ΘΕΛΩ...
ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΘΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΜΕΝΑ...ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ...ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ...
ΑΛΛΑ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΗΤΑΩ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ? ΓΙΑΤΙ ΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ??
ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ...ΠΑΛΙ ΠΑΛΙ ΓΕΛΙΑ...
ΚΟΡΟΙΔΕΥΩ ΤΟΝ...ΑΧ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ...
ΞΕΧΑΣΑ ΕΜΕΝΑ...ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ...ΑΧ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ?ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ??.......
ΚΑΝΕΙΣ...ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗ ΛΥΣΗ...
ΟΠΑ...ΚΑΤΙ ΣΚΕΦΤΗΚΑ...ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩΣΩ ΚΑΤΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ???
ΣΙΩΠΗ....
ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ...ΓΙΑΤΙ???
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ?????
ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΙΑΤΙ....
ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ...ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ...ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΜΟΝΟ...
ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ...
ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΙ 2 ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ..
ΝΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ...ΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ...ΤΙ ΝΟΙΩΘΕΙ??
ΠΑΛΙ ΣΙΩΠΗ....
ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΤΕ ΑΝΤΕΞΕΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ??? ΠΟΤΕ ΕΝΟΙΩΣΕΣ ΕΜΕΝΑ??? ΠΟΤΕ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΣ??? ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΠΟ ΣΕΝΑ....
ΜΗΤΕΡΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΟΙΩΘΕΣ 9 ΜΗΝΕΣ...ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑΩ...ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕ ΕΜΑΘΕΣ ΠΟΤΕ...
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ...ΕΤΣΙ ΝΑ ΝΟΙΩΣΩ ΛΙΓΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ...
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΘΥΜΑΣΑΙ??
ΕΓΩ ΟΧΙ...
ΤΩΡΑ 46 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ...
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΕΛΑΣΑ...ΧΟΡΕΨΑ...ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ...ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΖΩΗ..!!!
ΑΛΛΑ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΣ ΝΑ ΜΕ ΠΟΝΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΟΚΟΥΣ...
ΔΕ ΠΛΗΡΩΣΑ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ...ΗΤΑΝ ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΣ...ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΛΗΡΩΝΩ...
ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΤΙ ΜΟΥ ΠΗΡΕΣ..ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ..ΤΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΕΓΩ ΦΩΝΑΖΩ ΑΚΟΜΑ...ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ...ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΡΟΧΟ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ...ΙΣΩΣ ΦΑΝΕΙΣ ΤΥΧΕΡΗ...

ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΖΩΗ.....  f.d.b

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Το σωστό πρόσωπο είναι ο εαυτός σου…

Τόσοι άνθρωποι στη ζωή μας, όμως όλοι περνούν, γιατί οι άνθρωποι αυτό κάνουμε...
Μόνοι σταθερά στην εξίσωση ο εαυτός μας...
Δουλεύει ακούραστα και πάντα υπογείως, πίσω απ’ τις κάμερες, κάτω απ’ το πετσί μας, στον πυρήνα της ύπαρξής μας, εκεί που τον φυλάμε...
Να τον προσέχεις τον εαυτό σου...
Να του φοράς ζακέτα τα βράδια μη σου κρυώσει...
Να μην τον εξαναγκάζεις σε καταστάσεις που τον καταπιέζουν... Να μην του επιβάλεις ανθρώπους που δεν του πρέπουν...
Να μην του πνίγεις τα όνειρα σε λίμνες και σε θάλασσες...
Να μην τον κρατάς πίσω εκεί που έχει όλη τη δυναμική να πάει μπροστά...
Μα πάνω απ’ όλα να τον αγαπάς...
Είναι πλάσμα ιδιόμορφο...
Κόβεται για σένα, να τα κάνει όλα κι όπως θες...
Να μη σ’ απογοητεύσει, να φτάσει τις προσδοκίες σου...
Κι ω, τι προσδοκίες έχεις!
Υπεράνθρωπες κι απάνθρωπες τις περισσότερες φορές...
Αλλά τον έχεις ακούσει να παραπονιέται;
Το μόνο που ζητά είναι αγάπη για καύσιμο...
Αν του αρνηθείς, τον σκοτώνεις και μένεις ένα περίβλημα χωρίς εαυτό μέσα...
Όσο τηρείς αυτά τα απλά και βασικά, αισθάνεσαι ευχαριστημένος...
Περνάς καλά με τον εαυτό σου κι αυτό βγαίνει προς τα έξω...
Η ζωή τσουλάει...
Όσο τρώγεσαι, η μόνιμη εσωτερική σύγκρουση που βιώνεις χαλάει τα πάντα στην καθημερινότητά σου... απ’ τα πιο μεγάλα μέχρι τα πιο μικρά... αδυνατείς να συγκεντρωθείς στους στόχους σου...
ενώ σου φταίει μέχρι κι ο μπροστινός στην ουρά επειδή αναπνέει...
Μόνοι μας πάμε κι ερχόμαστε στη ζωή...
Ή κι όχι, αν επιλέξεις την ανάγνωση ότι είσαι εσύ κι ο εαυτός σου σε κάθε περίπτωση...
Γι’ αυτό σου λέω, μην τον αμελείς...
Βούτα τα κλειδιά του αυτοκινήτου... κατέβασε τα παράθυρα να μπει το καλοκαίρι ανάμεσα στα μαλλιά σου... βάλε μουσικούλα της αρεσκείας σου... και τράβα μια βόλτα...
Κάνε μια στάση στο μεταξύ...
Κάπου να έχεις θέα, μια θάλασσα, μια Θεσσαλονίκη με φωτάκια, έναν κάμπο με κατσίκια, ό,τι σου βρίσκεται και φάε ένα παγωτό... Όχι, μη μετρήσεις τις θερμίδες αυτή τη φορά...

Άκου με κι ο εαυτός σου θα σ’ ευγνωμονεί...



Δεν έχω πλέον να αποδείξω τίποτα σε κανέναν...

Αφιερωμένο σε όσους έχουν παλέψει για την ψυχή τους όπως εγώ...

Έχω περάσει από μπόρες και θύελλες... Από σκοτεινά μοναχικά και έρημα μονοπάτια της ζωής ψάχνοντας την αλήθεια...
Έχω περάσει από ανθρώπους που προσπάθησαν να με καταστρέψουν για να ανεβάσουν τον εγωισμό τους ένα σκαλί παραπάνω...
Από τυχοδιώκτες και υποκριτές ανούσιων και επιφανειακών, χλιαρών επιδιώξεων...
Έχω γνωρίσει την κυρά απόγνωση...
Έχω δει τα όνειρα μου να θρυμματίζονται... να γίνονται σκόνη...
Έχω μπει στο πλοίο της κατάθλιψης και του θηρίου που λέγετε φόβος να παλεύω...
Έχω νιώσει το μηδενισμό... το τίποτα... το κενό..
Έφτασα στο κατώφλι του Χάρου παλεύοντας μην μου πάρει τα λογικά μου...
Δεν του πούλησα την ψυχή μου και γύρισα πίσω... και σήμερα πιστεύω ακόμη στην ΕΥΤΥΧΙΑ ...
Δεν έχω πλέον να αποδείξω τίποτα σε κανέναν...
Το σωστό πρόσωπο είναι ο εαυτός σου...
Είναι αρκετό να κοιτάξεις στα μάτια μου... θα σου πουν την αλήθεια...
Αν κοιτάξω στα δικά σου, θα βρω την αλήθεια...
Όλα τα άλλα τα δειλά που μου λένε περί δεν μπορώ... ίσως... δεν ξέρω... θα δούμε... θα δείξει και θα κάνουμε... μου είναι πλέον ΠΑΝΤΕΛΩΣ αδιάφορα....

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Δε χάνει τίποτα .... όποιος τίποτα δεν έχει..... Καλή αντάμωση...........



Μουσική / Στίχοι: Νίκος Βερόπουλος


Είμαι ένας ήλιος κλειδωμένος στο κελί μου
Είσαι φεγγάρι μες στης λίμνης το βυθό
Κι οι δυο αόρατα παλάτια της ερήμου
Στην ίδια μοίρα με τον ίδιο αριθμό.


Όλα τα όνειρα και τα ιδανικά μου
Πρέπει να πακετάρω πριν να κοιμηθώ
Τα νοικιασμένα να επιστρέψω τα φτερά μου
Και ό, τι πίστεψα να το απαρνηθώ.


Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
Νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
Δε χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει.


Είμαι ο ήρωας ενός άτυχου επιλόγου
Σ ένα σενάριο φτιαγμένο για τη γη
Κι εσύ χορεύεις στο ρυθμό του παραλόγου
Μήπως πλανέψεις μια καρδιά που αιμορραγεί.


Ήρθα και φεύγω επισκέπτης μ άδεια χέρια
Μόλις που πρόλαβα να πω πως σ αγαπώ
Σύρθηκα ανάμεσα από δίκοπα μαχαίρια
Για ν αποδείξω της ζωής μου το σκοπό.


Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση
Νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση

Δε χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει...

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Έτσι είναι αυτά .....



Στο άδειο μου το σπίτι
θα κλειδωθώ
κανείς να μη χτυπήσει
δεν είμαι εδώ
τραβάω τις κουρτίνες
ν'αλλάξω σκηνικό
μεγάλες οι ευθύνες
να σε σκηνοθετώ

Παίρνω απόσταση και λέω πως σε μισώ
σχεδόν απόφαση, εκτός που σ'αγαπάω
Έτσι ειν' αυτά, έτσι ειν' αυτά...
Έτσι ειν' αυτά, έτσι ειν' αυτά...

Στο άδειο μου κρεβάτι
θα σε σκεφτώ
σαν να χρωστάς σε κάτι
παίζεις κρυφτό
την πόρτα θ' ασφαλίσω
θα λύσω τα σκυλιά
τα μάτια μου να κλείσω
να δέσω τα φιλιά

Παίρνω απόσταση και λέω πως σε μισώ
σχεδόν απόφαση, εκτός που σ'αγαπάω
Έτσι ειν' αυτά, έτσι ειν' αυτά...
Έτσι ειν' αυτά, έτσι ειν' αυτά...

Στίχοι:Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική:Θέμης Καραμουρατίδης
Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου

Δίσκος:Οι Μέρες Του Φωτός (2012)

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Καλή Σαρακοστή σε όλους, να περνάτε υπέροχα!!!

«Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του με χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά. Όποιος δεν ένιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγκου, δεν εκατάλαβε τη δύναμη του αέρα. Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση»....  Δημήτριος Λουκάτος
Καλή Σαρακοστή σε όλους, να περνάτε υπέροχα!!!