Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Θα΄σαι πάντα κύκλος που δεν έκλεισε στο παιχνίδι αυτό κανείς δεν κέρδισε........


Πρέπει να μάθω να περιμένω
να λύνω κόμπους να μη σε δένω
Άμα σε πιάσω γίνεσαι αέρας
μια καληνύχτα στο φως της μέρας
πρέπει να μάθω να δίνω χρόνο
να μείνω απ΄έξω να βλέπω μόνο
Ξέρω πώς είναι να σε θυμάμαι
θέλεις να γίνεις ό,τι φοβάμαι

Θα΄σαι πάντα κύκλος που δεν έκλεισε
στο παιχνίδι αυτό κανείς δεν κέρδισε
κι όσο μου ζητάς να σταματήσουμε
ψάχνω εγώ τους τρόπους για ν΄αρχίσουμε
τίποτα για μας τους δυο δεν τέλειωσε
θα΄σαι πάντα κύκλος...

Πρέπει να μάθω να περιμένω
τις αποστάσεις μόνη μικραίνω
Απ΄όσες λέξεις θα μετανιώσω
μόνο το αντίο πονάει τόσο

Θα΄σαι πάντα κύκλος που δεν έκλεισε
στο παιχνίδι αυτό κανείς δεν κέρδισε
κι όσο μου ζητάς να σταματήσουμε
ψάχνω εγώ τους τρόπους για ν΄αρχίσουμε
τίποτα για μας τους δυο δεν τέλειωσε
θα΄σαι πάντα κύκλος...που δεν έκλεισε

Παραιτούμαι. ....


Πόσο δίκιο έχεις, κουράστηκες ε; 
Και 'γω, πολύ, πάρα πολύ. 
Κουράστηκα να σε παιδεύω και να παιδεύομαι. 
Κουράστηκα και να προσπαθώ να σε καταλάβω. 
Κάποιες πέτρες δεν λιώνουν. 
Μα πρέπει να προχωρήσουμε, δε συμφωνείς; 
Φτάνει λοιπόν.
Έτσι κι αλλιώς, εαυτέ μου, το πάντα είναι πάντα, καθαρό, κρυστάλλινο, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω. 
Κι εσύ, πρέπει να συνεχίσεις, να βρεις αυτό που αναζητάς... 
Σε ελευθερώνω εαυτούλη μου. 
Συγνώμη για όλα...
Παραιτούμαι. ....

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Aυτός είναι ο πραγματικά μοναδικός χρόνος που έζησε κάποιος!!!


Πόσο πραγματικά ζει κάποιος;

Κάποτε ένας ερευνητής, σε μια  από τις περιηγήσεις του, βρέθηκε  σε ένα χωριό.
Σε μια στιγμή αισθάνθηκε την ανάγκη να μπει σε ένα σπίτι που του φαινόταν ότι είχε κάτι ελκυστικό, κάτι που τον προσκαλούσε.  Μπαίνοντας μέσα, άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει πάνω στα κάδρα, στις καρέκλες, στην φτωχική κουζίνα, και στις ηλιαχτίδες που έπαιζαν με τις γρίλιες.
Ίσως επειδή είχε βλέμμα ερευνητή στάθηκε σε μια λευκή πέτρα που βρισκόταν ανάμεσα σε άλλες έξω στην αυλή και πρόσεξε την επιγραφή. Αμπντουλ Ταρεγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες , δυο εβδομάδες και 3 μέρες.  Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας πως αυτή η πέτρα δεν ήταν μια απλή πέτρα αλλά μια ταφόπλακα.  Λυπήθηκε για το χαμό ενός τόσο νέου παιδιού. Σταδιακά, συνειδητοποίησε ότι  η πανέμορφη αυλή δεν ήταν αυλή αλλά ένα νεκροταφείο.
Μια μια άρχισε να διαβάζει τις πλάκες και παρατήρησε ότι όλες είχαν ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο της ζωής του νεκρού.  Αυτό όμως που τον τάραξε ήταν ότι ο μεγαλύτερος δεν ξεπερνούσε τα 11 χρόνια.  Νικημένος από μια απίστευτη θλίψη κάθισε κάτω και άρχισε να κλαίει.
Ύστερα από αρκετή ώρα ο φύλακας τον βρήκε να κλαίει με λυγμούς. Τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιο συγγενή κι εκείνος απάντησε:
-" Όχι για κανέναν συγγενή ή φίλο. Τι φοβερό κακό κρύβει αυτός ο τόπος;  Γιατί τόσα πολλά παιδιά είναι νεκρά;"
Ο ηλικιωμένος φύλακας χαμογέλασε και του είπε πως μπορούσε να ηρεμήσει.  Δεν υπήρχε κατάρα ή επιδημία.  Του εξήγησε πως το μυστικό κρυβόταν σε μια συνήθεια που είχαν εκεί. 
- "Βλέπεις,  όταν κάποιος συμπληρώσει τα 15 χρόνια του, οι γονείς του, του δίνουν ένα τετράδιο και εκεί καταγράφει όλες τις καλές στιγμές της ζωής του. Στα δεξιά αυτό που απόλαυσε και στα αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση :  ένα ωραίο γεύμα, ένα δώρο, το πρώτο φιλί, ένα στοργικό βλέμμα, ένα χάδι, ένα χαμόγελο.  Πόση ώρα κράτησε η απόλαυσή του;  Η σκέψη αυτού του γεγονότος;  Λεπτά; Δύο μέρες;  Μια εβδομάδα;  Μήνες;  Όσο κι αν κράτησε  αυτή  η απόλαυση των όμορφων στιγμών,  αυτών των αισθήσεων,  το καταγράφει στο τετράδιο. Τέλος,  όταν κάποιος πεθάνει τότε παίρνουμε αυτό το τετράδιο και προσθέτουμε τους χρόνους γιατί αυτός είναι ο πραγματικά μοναδικός χρόνος που έζησε κάποιος!

Αυτός που πάει τη ζωή.....

-Ποιος είναι δυνατός? Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

-Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του... 
Κι όμως φοβάται τόσο το σκοτάδι.... 
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους ...
Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους... Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. που χώνεται στο βαθύ ποτάμι μέχρι το λαιμό...
Και μια στιγμή, μέσα σ'αυτό το χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του.... 

Αυτός είναι ο δυνατός....

( A. Παπαδάκη)


video


Αυτός που πάει τη ζωή - Ορφέας Περίδης

Στίχοι: Γιώργος Σιδερής
Μουσική: Ορφέας Περίδης

Αυτός που πάει τη ζωή
λιγάκι παραπέρα
Ειν' ο πιο μοναχός στη γη
όταν τελειώνει η μέρα

Λένε πως μες στους ουρανούς
οι άγγελοι πετάνε
Μα εγώ τους βλέπω ζωντανούς
στη γη να περπατάνε

Αυτός που παίρνει μια σταλιά
και πέλαγο την κάνει
Θα δει ποτάμια δάκρυα
που ανθρώπου νους δε φτάνει