Σε αγάπησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου...

Σε ένιωσα...Σε ερωτεύτηκα...Σε αγάπησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, κοίταζα στα μάτια σου κ έβλεπα την ψυχή μου, άγγιξες κάθε σημάδι μου απο το παρελθόν, έγινες ένα με το παρόν...Δεν υπήρχε τρόπος να σε οδηγήσω στο μέλλον μου, όμως το οτι κάποτε άγγιξα τα μάτια σου και το οτι μου έμαθες να αγαπώ τους ανθρώπους γύρω μου σαν μοναδικά πλάσματα, θα με κάνει να είμαι δίπλα σου για μια ζωή, γιατί τελικά δεν ήσουν μονο ενα όνειρο..!

Είναι αργά για προσδοκίες...

Σκέψου, να χωρούσαν στα σύννεφα οι αντιρρήσεις των άστρων!

Μεταφέροντας κάθε ψίθυρο των αόρατων θα κατέληγαν στις όχθες της καρδιάς.

Πώς να περιγράψεις την αναμονή του ονείρου;

Την εκπλήρωση κάθε μικρής προσδοκίας;

Ίσως ένα νεογέννητο ασήμαντο άστρο καρτερά να θεριέψει ανατρέφοντας ακριβώς αυτήν την προσδοκία.

Είναι πικρό να γνωρίζεις πως, δεν επιστρέφουν οι στιγμές.

Παραμένουν αόρατες, μα είναι δεσμά που αδύνατον πια να αποχωριστούμε.

Κείνο που με θλίβει είναι που δεν υπάρχουν νεογέννητα άστρα.

Κι έτσι, μάλλον είναι αργά για προσδοκίες.

Θέλω...

Ο άνθρωπος που θα είναι μαζί μου θέλω να τον ρωτάω τι σκέφτεται και να μου απαντάει, ακόμα κι αν σκέφτεται κάτι άσχετο.

Θέλω να  δει πως είμαι ακριβώς. Να δει πως έχω νιώσει σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Να δεί τη λύπη μου στις πραγματικές της διαστάσεις. Να καταλάβει τι ένιωθα ή τι νιώθω.

Θέλω να μπορώ να του λέω μόνο αλήθειες και να κάνει και αυτός το ίδιο.

Θέλω να είμαστε στο παρόν και να έχει δεχτεί το παρελθόν και να μη φοβάται να μιλήσει για το μέλλον.

Θέλω να μπορώ να του μιλάω, όπως μιλάω στους φίλους μου. Να μην πρέπει να διαλέγω με προσοχή τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσω ώστε να μην υπονοήσουν κάτι διαφορερικό και τον φρικάρουν.

Θέλω να μπορώ να του πω μείνε και να ξέρω πως θα το κάνει, χωρίς να ψάχνει να βρεί το γιατί του το ζητάω.

Θέλω να με αφήνει να τον καταλάβω χωρίς να πρέπει να τον περνάω από ανάκριση.

Θέλω να ξέρει τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια του ή οι πράξεις του πάνω μου.

Θέλω δίπλα του να είμαι ο εαυτός μου. Πότε γκρινιάρα, πότε κακόκεφη, πότε χαρούμενη, πότε νευριασμένη, πότε με αυτοπεποίθηση και άλλοτε χωρίς. Απλά ο εαυτός μου.

Θέλω να μη φοβάται να αγαπήσει και να αγαπηθεί...

Κρίμα που αυτός ο άνθρωπός δεν είσαι εσύ...

Να φύγεις απ’τη μνήμη μου και την καρδιά μου....

«Βουνό με βουνό δε σμίγει», λένε στο στρατό,

«άνθρωπος με άνθρωπο σμίγει»

όμως πέρασαν τρία χρόνια κι ακόμα να σμίξουμε

και Κύριος οίδε τί θα γίνει τώρα που μπαίνουμε στον τέταρτο.

Εν τω μεταξύ, κάθε μέρα έχω μαλώματα με την καρδιά μου.

«Καρδιά μου», της λέω,»κάνε κι εσύ μια υποχώρηση

υπάρχει τόση ομορφιά σ’αυτό τον κόσμο,

υπάρχουν τόσα σαββατόβραδα για γλέντι,

επιτέλους δε χάθηκαν οι ευκαιρίες για προσήλωση».

«Δεν ξέρεις τί ζητάς», μου αποκρίνεται,

«σε χάλασαν οι τόσες διαψεύσεις,

σ’έκανε εύκολο η απελπισία,

έπαψες να πιστεύεις πια στον έρωτα : σε κλαίω».

Δεν ξέρω τί της έκανες αυτής της καρδιάς

και ξημεροβραδιάζεται με τ’όνομά σου

όμως εγώ είμαι αδύνατος άνθρωπος,

η σάρκα μου πεινάει, θέλει να φάει,

το αίμα μου κρυώνει, θέλει να ζεσταθεί.

Επέτειος – Ντίνος Χριστιανόπουλος

Με Άλλα Μάτια.......

 Όχι, δεν γύρευα να βρω μπελάδες, γύρευα απλώς να έρθει η ζωή,να καθίσει στην καρέκλα που κοιμάμαι να δει τα πράγματα όπως τα βλέπω εγώ,να δει παιδιά στην παραλία να γυρίζουν στην μάνα τους μ’ ένα σπασμένο χαρταετό,να δει το χρώμα που έχουν τα φτερά των αγγέλων να δει πως γίνεται η πέτρα φαγητό,να δει που βρίσκεται η αγάπη μου μόνη να της πει πως είμαι μόνος κι εγώ,να κοιτάξει πέρα από τους βράχους τα σημάδια που έγραψε ο τραυματίας εραστής,να γυρίσει το μέτωπο στο μέλλον,να αποδώσει την πείνα στο παρελθόν,να μου δωρίσει μια ματιά σαν στιλέτο τις μέρες να κόβω σαν ψωμί ξερό,να δει πως φλέγεται ο πόνος όταν η νύχτα δεν ξημερώνει ποτέ,να τρομάξει το χέρι που στρίβει το κέρμα που τζογάρει την καθημερινότητα,να δει πως γεύεται ο κόσμος το νοίκι που δεν χρωστάει ποτέ,να δει την άνοιξη να ξεκληρίζει τις καρδιές που επιθυμούν την ανάσταση,κι όταν ακόμα κουραστεί και πνιγεί από ανάσα που δεν ξέρει τι σημαίνει πνοή,να συγχωρέσει όσους σκοράρουν σε άδεια δίχτυα και δεν έχουν δει τη ζωή τους στα μάτια ποτέ, όχι δεν γύρευα να βρω μπελάδες, μα είναι μπελάς να γυρεύεις τη ζωή. Ανδρέας Τσιάκος από την ποιητική συλλογή:Ασκήσεις Αναπνοής (Χαραμάδα, 2011)

Mικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα......

 Έζησα μες στη ματαιότητα

και πάνω στον Ωκεανό…

…τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν…

Kι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν

γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα.

A, έχασα τις μέρες μου

αναζητώντας τη ζωή μου.

…α, το ωραίο μυστήριο να ‘σαι μονάχος, το μυστήριο να ‘σαστε δυο ή

το μέγα μυστήριο να ‘μαστε όλοι.

Oι πιο ωραίες ιστορίες είναι αυτές που δε θα τις διηγηθεί ποτέ κανείς.

Ω ασυλλόγιστα πουλιά, που ξαναφέρνετε την άνοιξη.

Hσυχία. Kοιμάμαι. O θάνατος θα με ξυπνήσει!

Kαι πεθαίνουμε στερημένοι σ’ έναν παράδεισο από λέξεις.

Eξάλλου, εγώ έχω το άπειρο, τι να τις κάνω τις γνωριμίες.

Ω εποχή μου, όλα ειπώθηκαν

και μόνο το φθινόπωρο συνεχίζει το αιώνιο παράπονό του.

Mεγάλα όνειρα της νιότης μας, δεν πραγματοποιηθήκατε ποτέ

όμως εσείς είναι που δώσατε αυτό το βάθος στη ματαιότητα.

Kαι κάποτε θα σας πω πόσο πολύ σας αγάπησα, μόνο που πρέπει να με βρείτε τον ίδιο

προσωπικά όπως ο δήμιος.

…καθώς βράδιαζε έπρεπε να ξαναβρίσκω όλη μου την αθωότητα για να μπορούνε τ’

άστρα να ‘ναι εκεί στην ώρα τους.

…συνήθως σκοτώνουμε το παρόν με τον φόβο ή την τύψη

μα πιο πολύ με τ’ όνειρο.

…ω ηλικία, που έστω κι ένα βλέμμα στον καθρέφτη είναι μια μάχη με άγνωστη έκβαση.

…η οικογένειά μου, από τις πιο ευυπόληπτες, διατηρούσε όλες τις μεγαλοαστικές

συνήθειες

μόνο που το σπίτι δε χωρούσε τόσες μικρότητες κι είχαμε κι ένα άλλο στην εξοχή.

…προσπάθησα από μια χίμαιρα να φτιάξω ένα ολόκληρο πεπρωμένο.

Kι όταν κάποτε χτύπησαν την πόρτα εγώ έλειπα, όπως πάντα τις πιο ωραίες στιγμές μου.

«Όχι δεν μένει κανείς εδώ», είπα.

Kι ήταν η μόνη αλήθεια που έλεγα.

Kι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον

είμαστε κιόλας νεκροί.

.

..η νεότητα πέθανε, ας σκεπάσουμε τους καθρέφτες…

…»γιατί ήρθαμε;» ρώτησε κάποιος, αλλά πέρασαν αιώνες και δεν του

απάντησαν ακόμα…

Τάσος Λειβαδίτης-Mικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα (1987)

Ένα τρυφερό ερωτικό τραγούδι που μοιάζει περισσότερο με παραμύθι....

Ο μ’αγαπάς κι η σ’αγαπώ είναι ένα ζευγάρι, ερωτευμένο. Αγκαλιασμένοι περνούν τις μέρες τους, ο μόνος σκοπός της ζωής τους είναι να μη σταματήσουν ποτέ να είναι αγκαλιασμένοι, και να φιλιούνται συνέχεια σε όλη τη ζωή τους μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. Ένας άγγελος τους φροντίζει… και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού μια τέτοια αγάπη μόνο μεταφυσική, μόνο αγγελική μπορεί να είναι…;

Ο μ’αγαπάς κι η σ’αγαπώ είναι το τραγούδι-σύμβολο της αγάπης που θέλουμε να ζήσουμε. Αυτής της αγάπης που ενώνει μια στιγμή στο χρόνο και κρατά για πάντα. Η αγάπη που σε κάνει να μην έχεις ανάγκη τίποτα άλλο παρά μόνο τον άνθρωπό σου. Ίσως όλα αυτά τα ζευγάρια που ακούμε να τα ενώνει η αγάπη και στη ζωή και στο θάνατο είναι οι πραγματικοί «μ’αγαπάς και σ’αγαπώ».

Ίσως τελικά ο μ’αγαπάς κι η σ’αγαπώ να μην είναι κάτι που υπάρχει μόνο στα τραγούδια και τα παραμύθια… ίσως με λίγη τύχη αλλά και προσπάθεια μια τέτοια ρομαντική αγάπη σαν κι αυτή  να υπάρχει στα αλήθεια.

Ο μ’ αγαπάς κι η σ’ αγαπώ….

Στίχοι: Μιχάλης Μαρματάκης

Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Ο μ’ αγαπάς κι η σ’ αγαπώ

σ’ ένα κρεβάτι είναι κρυμμένοι

κι αγκαλιασμένοι έχουν σκοπό

να μείνουν έτσι εκεί χωμένοι

στόμα με στόμα κολλημένοι

μέρες και νύχτες μήνες χρόνια

ώσπου πια γέροι στα εκατό

να ξεψυχήσουν ξαπλωμένοι

σφιχτά-σφιχτά αγκαλιασμένοι

και με το στόμα και με το στόμα,σε φιλί.

Ένα αγγελούδι τους ταΐζει

τους πλένει και τους ξεσκονίζει

μα ο μ’ αγαπάς κι η σ’ αγαπώ

δεν βρίσκουνε καθόλου ώρα

δεν σταματούν ποτέ πια τώρα

γιατί έχουν στόχο και σκοπό χίλια φιλιά

κάθε λεπτό κάθε λεπτό

ο μ’ αγαπάς κι η σ’ αγαπώ.

Ο μ’αγαπάς κι η σ’αγαπώ

έχουν πεθάνει πια από χρόνια

και στο κρεβάτι αγκαλιασμένοι,

έχουνε μείνει ξεχασμένοι,

στόμα με στόμα, κολλημένοι.

Μα δεν τους βλέπει ανθρώπου μάτι

γιατί είχαν κρύψει το κρεβάτι

για να μπορούνε κάπου-κάπου

ξεφεύγοντάς του, του θανάτου

να δίνουν να δίνουν ξαφνικό φιλί