Θα΄σαι πάντα κύκλος που δεν έκλεισε στο παιχνίδι αυτό κανείς δεν κέρδισε........

Πρέπει να μάθω να περιμένω

να λύνω κόμπους να μη σε δένω

Άμα σε πιάσω γίνεσαι αέρας

μια καληνύχτα στο φως της μέρας

πρέπει να μάθω να δίνω χρόνο

να μείνω απ΄έξω να βλέπω μόνο

Ξέρω πώς είναι να σε θυμάμαι

θέλεις να γίνεις ό,τι φοβάμαι

Θα΄σαι πάντα κύκλος που δεν έκλεισε

στο παιχνίδι αυτό κανείς δεν κέρδισε

κι όσο μου ζητάς να σταματήσουμε

ψάχνω εγώ τους τρόπους για ν΄αρχίσουμε

τίποτα για μας τους δυο δεν τέλειωσε

θα΄σαι πάντα κύκλος...

Πρέπει να μάθω να περιμένω

τις αποστάσεις μόνη μικραίνω

Απ΄όσες λέξεις θα μετανιώσω

μόνο το αντίο πονάει τόσο

Θα΄σαι πάντα κύκλος που δεν έκλεισε

στο παιχνίδι αυτό κανείς δεν κέρδισε

κι όσο μου ζητάς να σταματήσουμε

ψάχνω εγώ τους τρόπους για ν΄αρχίσουμε

τίποτα για μας τους δυο δεν τέλειωσε

θα΄σαι πάντα κύκλος...που δεν έκλεισε

Παραιτούμαι. ....

Πόσο δίκιο έχεις, κουράστηκες ε; 

Και 'γω, πολύ, πάρα πολύ. 

Κουράστηκα να σε παιδεύω και να παιδεύομαι. 

Κουράστηκα και να προσπαθώ να σε καταλάβω. 

Κάποιες πέτρες δεν λιώνουν. 

Μα πρέπει να προχωρήσουμε, δε συμφωνείς; 

Φτάνει λοιπόν.

Έτσι κι αλλιώς, εαυτέ μου, το πάντα είναι πάντα, καθαρό, κρυστάλλινο, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω. 

Κι εσύ, πρέπει να συνεχίσεις, να βρεις αυτό που αναζητάς... 

Σε ελευθερώνω εαυτούλη μου. 

Συγνώμη για όλα...

Παραιτούμαι. ....

Aυτός είναι ο πραγματικά μοναδικός χρόνος που έζησε κάποιος!!!

Πόσο πραγματικά ζει κάποιος;

Κάποτε ένας ερευνητής, σε μια  από τις περιηγήσεις του, βρέθηκε  σε ένα χωριό.

Σε μια στιγμή αισθάνθηκε την ανάγκη να μπει σε ένα σπίτι που του φαινόταν ότι είχε κάτι ελκυστικό, κάτι που τον προσκαλούσε.  Μπαίνοντας μέσα, άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει πάνω στα κάδρα, στις καρέκλες, στην φτωχική κουζίνα, και στις ηλιαχτίδες που έπαιζαν με τις γρίλιες.

Ίσως επειδή είχε βλέμμα ερευνητή στάθηκε σε μια λευκή πέτρα που βρισκόταν ανάμεσα σε άλλες έξω στην αυλή και πρόσεξε την επιγραφή. Αμπντουλ Ταρεγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες , δυο εβδομάδες και 3 μέρες.  Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας πως αυτή η πέτρα δεν ήταν μια απλή πέτρα αλλά μια ταφόπλακα.  Λυπήθηκε για το χαμό ενός τόσο νέου παιδιού. Σταδιακά, συνειδητοποίησε ότι  η πανέμορφη αυλή δεν ήταν αυλή αλλά ένα νεκροταφείο.

Μια μια άρχισε να διαβάζει τις πλάκες και παρατήρησε ότι όλες είχαν ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο της ζωής του νεκρού.  Αυτό όμως που τον τάραξε ήταν ότι ο μεγαλύτερος δεν ξεπερνούσε τα 11 χρόνια.  Νικημένος από μια απίστευτη θλίψη κάθισε κάτω και άρχισε να κλαίει.

Ύστερα από αρκετή ώρα ο φύλακας τον βρήκε να κλαίει με λυγμούς. Τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιο συγγενή κι εκείνος απάντησε:

-" Όχι για κανέναν συγγενή ή φίλο. Τι φοβερό κακό κρύβει αυτός ο τόπος;  Γιατί τόσα πολλά παιδιά είναι νεκρά;"

Ο ηλικιωμένος φύλακας χαμογέλασε και του είπε πως μπορούσε να ηρεμήσει.  Δεν υπήρχε κατάρα ή επιδημία.  Του εξήγησε πως το μυστικό κρυβόταν σε μια συνήθεια που είχαν εκεί. 

- "Βλέπεις,  όταν κάποιος συμπληρώσει τα 15 χρόνια του, οι γονείς του, του δίνουν ένα τετράδιο και εκεί καταγράφει όλες τις καλές στιγμές της ζωής του. Στα δεξιά αυτό που απόλαυσε και στα αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση :  ένα ωραίο γεύμα, ένα δώρο, το πρώτο φιλί, ένα στοργικό βλέμμα, ένα χάδι, ένα χαμόγελο.  Πόση ώρα κράτησε η απόλαυσή του;  Η σκέψη αυτού του γεγονότος;  Λεπτά; Δύο μέρες;  Μια εβδομάδα;  Μήνες;  Όσο κι αν κράτησε  αυτή  η απόλαυση των όμορφων στιγμών,  αυτών των αισθήσεων,  το καταγράφει στο τετράδιο. Τέλος,  όταν κάποιος πεθάνει τότε παίρνουμε αυτό το τετράδιο και προσθέτουμε τους χρόνους γιατί αυτός είναι ο πραγματικά μοναδικός χρόνος που έζησε κάποιος!

Αυτός που πάει τη ζωή.....

-Ποιος είναι δυνατός? Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

-Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του... 

Κι όμως φοβάται τόσο το σκοτάδι.... 

Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους ...

Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους... Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. που χώνεται στο βαθύ ποτάμι μέχρι το λαιμό...

Και μια στιγμή, μέσα σ'αυτό το χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του.... 

Αυτός είναι ο δυνατός....

( A. Παπαδάκη)

Αυτός που πάει τη ζωή - Ορφέας Περίδης

Στίχοι: Γιώργος Σιδερής

Μουσική: Ορφέας Περίδης

Αυτός που πάει τη ζωή

λιγάκι παραπέρα

Ειν' ο πιο μοναχός στη γη

όταν τελειώνει η μέρα

Λένε πως μες στους ουρανούς

οι άγγελοι πετάνε

Μα εγώ τους βλέπω ζωντανούς

στη γη να περπατάνε

Αυτός που παίρνει μια σταλιά

και πέλαγο την κάνει

Θα δει ποτάμια δάκρυα

που ανθρώπου νους δε φτάνει

Καλή Αντάμωση......

 Καλή Αντάμωση  

Μουσική / Στίχοι: Νίκος Βερόπουλος

Είμαι ένας ήλιος κλειδωμένος στο κελί μου

Είσαι φεγγάρι μες στης λίμνης το βυθό

Κι οι δυο αόρατα παλάτια της ερήμου

Στην ίδια μοίρα με τον ίδιο αριθμό.

Όλα τα όνειρα και τα ιδανικά μου

Πρέπει να πακετάρω πριν να κοιμηθώ

Τα νοικιασμένα να επιστρέψω τα φτερά μου

Και ό, τι πίστεψα να το απαρνηθώ.

Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση

Νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει

Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση

Δε χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει.

Είμαι ο ήρωας ενός άτυχου επιλόγου

Σ ένα σενάριο φτιαγμένο για τη γη

Κι εσύ χορεύεις στο ρυθμό του παραλόγου

Μήπως πλανέψεις μια καρδιά που αιμορραγεί.

Ήρθα και φεύγω επισκέπτης μ άδεια χέρια

Μόλις που πρόλαβα να πω πως σ αγαπώ

Σύρθηκα ανάμεσα από δίκοπα μαχαίρια

Για ν αποδείξω της ζωής μου το σκοπό.

Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση

Νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει

Καλή αντάμωση, καλή αντάμωση

Δε χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει...

Πιστεύω στο πεπρωμένο........

Πιστεύω στο πεπρωμένο.Νομίζω πως οι ζωές των ανθρώπων είναι προδιαγεγραμμένες.Το ίδιο και η πορεία τους.Η πορεία,η σατανική αυτή ιέρεια που τήν συνόδευε σαν σκιά της και γινόταν ταξιδευτής μαζί της.Μαζί τα όνειρα,οι ελπίδες και οι προσδοκίες.Ο αέρας έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και ξαναγεννιόταν....Ανάσες ζωής....

Eκεί που άγγελοι μαθαίνουν να πετάνε….......

To πιο ελεύθερο πράγμα στη ζωή είναι τα ΟΝΕΙΡΑ.....

δε φυλακίζονται...

δεν περιορίζονται...

δε δεσμεύονται

και δεν έχουν τόπο και χρόνο..

 Μην έρθεις απόψε ξανά να με βρεις δεν θα 'μαι εδώ για κανέναν

Μην έρθεις απόψε την σιωπή μου να δεις θα γράφω τραγούδια θλιμμένα

Μην έρθεις απόψε ξανά να με βρεις θα έχω κρυφτεί σε μιαν άκρη

Να ζω τ' όνειρο μου στην άκρη της γης με χρώμα από φως κι από δάκρυ

Μην έρθεις απόψε ξανά να με βρεις θα έχω κρυφτεί σε μιαν άκρη

Να ζω τ' όνειρο μου στην άκρη της γης με χρώμα από φως κι από δάκρυ

Εδώ... Στον κόσμο μου θέλω να ζήσω

εδώ... το φόβο μου πίσω ν' αφήσω

βροχή... η σκέψη μας πάλι να σβήσει

σιωπή... ο ήλιος ποτέ δεν θα δύσει

ξανά... ν' αγγίζω το φως στο σκοτάδι

φωτιά... να καίει το φιλί κάθε βράδυ

εδώ... στου ονείρου το φως να γυρνάμε

εδώ... οι άγγελοι μαθαίνουν να πετάνε

Eίδα έναν άγγελο... και μου είπε μην δακρύζεις, ο πόνος δεν τελειώνει και με ταξίδεψε ... εκεί που άγγελοι μαθαίνουν να πετάνε….......