'Όταν με χρόνια με καιρούς θα σβήσει το όνομα μου, θα μείνουν για ενθύμιο τούτα τα γράμματα μου. Να σου θυμίζουν τις στιγμές, της πλήρης ευτυχίας και τις αξέχαστες στιγμές, αυτής της ηλικίας. Για να κοιτάζεις κάποτε στα μαλλιά σου χιόνια, γιατί γοργά διαβήκανε τα παιδικά σου χρόνια.
Χωρίς να βάλω υπογραφή γνωρίζεις ποια σου γράφει. Αυτή που πάντα σ' αγαπά και δεν θα σε ξεχάσει...

Αν Αγαπάς Αληθινά: Αγάπες!! μέσα απο χείλη Ρετρό...

Αν Αγαπάς Αληθινά: Αγάπες!! μέσα απο χείλη Ρετρό...

Μια Πνοή......

Μια Πνοή

Μοιάζει σαν μια ταινία η ζωή μας..Και ένας τρελός σκηνοθέτης βασανίζει την ψυχή μας..Πότε κωμωδία.. πότε τραγωδία..Χωρούν δικά μου όνειρα στο έργο του;..Χωρούν σπαράγματα απαντήσεων;..Χωράει η σιωπή μου να βρει τόπο να ακουστεί;..Και θα ακουστεί;..Ποιος υπάρχει για να ακούσει;..Ποιος σταματάει να αφουγκραστεί;..Μια πνοή.. Μια πνοή είναι αρκετή τη φλόγα για να σβήσει..Όχι φυσώντας.. Όχι..Στερώντας τον αέρα της..Γιατί έχει δύναμη μεγάλη..Όση της σπίθας που φώτισε ένα όνειρο..Και το ‘σβησε ξανά..Δεν είναι οι φλόγες που φοβάμαι, μήτε η φωτιά..Είναι η πνοή..  

ΠΕΣ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ.....

Θέλω να μου πεις αυτό το παραμύθι
μ΄εκείνο το κορίτσι και το άλογο
θέλω να με πάς μ΄εκείνη τη φωνή σου
που με ταξιδεύει σαν τον άνεμο

Και να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου
να μην φοβάμαι να ονειρευτώ
και να θυμάμαι κάθε άγγιγμά σου
κάθε ματιά σου πριν κοιμηθώ

Θέλω να μου πεις εκείνο το τραγούδι
που λέει για ταξίδια και για θάλασσες
θέλω να με πάς μ εκείνη τη φωνή σου
που όλα τα ζωντανεύει δράκους μάγισσες

Και να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου
να μην φοβάμαι να ονειρευτώ
και να θυμάμαι κάθε άγγιγμά σου
κάθε ματιά σου πριν κοιμηθώ

Θέλω να μου πεις....

Πες μου ένα παραμύθι να κρατηθώ......

Βρες μου ένα παραμύθι να το πιστέψω..

Νιώθω τη ζωή να φεύγει χωρίς σκοπό...

Μπάλωμα στην καρδιά...

Μπάλωμα στο σεντόνι...Μπάλωμα στην καρδιά...
Δύο χούφτες λήθη και τριμμένοι καρποί ζωής...
Μερικές σταλαγματιές ευασθησία, όση αντέχει ο καθένας...
Κρεβάτι διπλό κι ας κοιμάσαι μόνος...Είναι βραδιές που και η μοναξιά λογίζεται για άτομο...
Τόσο βαραίνει η σκιά της στο σεντόνι...
Πάρτην αγκαλιά...Σαν την ερωμένη που πόθησες και δεν είχες ποτέ...
Τρεις μεζούρες φιλί και μία αγκαλιά διαρκείας...
Σε λίγο θα γεννηθεί όνειρο γλυκό...
Άστο μέχρι το πρωί να μεγαλώσει και να σου φύγει...
Όπως φεύγουν τα παιδιά που μεγάλωσες με το αίμα σου... 

Δεν έχω χρόνο μάτια μου να ψάχνω για ελπίδες, το πιο πολύ το έζησα, τώρα μου μένουν τα μικρά δυο τελευταίες αχτίδες. Δεν έχω χρόνο μάτια μου...δεν έχω χρόνο..

  

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Λεονάρδου

Για να σου κάνω νούμερα και να πουλήσω κέφι,
θέλω βροχή τα κέρματα να πέφτουνε στο ντέφι.
Εκλεισα τα περάσματα κι αμα σε παίρνει πέρνα,
μονο αγάπες μη ζητάς,σε ένα τραγούδι κόλλησα σα γέρικη λατέρνα.

Δεν έχω χρόνο μάτια μου...δεν έχω χρόνο.
Μην ψάχνεις μες τα μάτια μου μια φλόγα να χορεύει,
το πάθος μου το έχασα και κάπου αλητεύει.

Δεν έχω χρόνο μάτια μου να ψάχνω για ελπίδες,
το πιο πολύ το έζησα,
τώρα μου μένουν τα μικρά 
δυο τελευταίες αχτίδες.

Δεν έχω χρόνο μάτια μου...δεν έχω χρόνο.

 

 

Κάθε πρωί ξυπνάς, νιώθοντας την ηρεμία που σου προσφέρει η ψευδαίσθηση πως στη ζωή σου υπάρχουν σταθερές -άνθρωποι, καταστάσεις, επιλογές. Νομίζεις πως κάτω από τα πόδια σου υπάρχει ανά πάσα στιγμή το τεντωμένο δίχτυ ασφαλείας, που επί χρόνια έπλεκες συνειδητά με νήματα από συμβιβασμούς, αθετημένες υποσχέσεις, απογοητεύσεις.
Κάθε βράδυ πέφτεις για ύπνο, γνωρίζοντας εκ νέου, πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο, πως όλα αλλάζουν. Ξενερώνεις, απελπίζεσαι, θυμώνεις, πονάς, κλαις, όμως ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα τα κάνεις όλα από την αρχή. Γιατί.. αυτό ξέρεις, κι αυτό μόνο μπορείς. Γλείφεις τις πληγές σου κι ελπίζεις ότι το δίχτυ θα είναι εκεί την επόμενη φορά που θα το χρειαστείς. Τώρα δε θα πρέπει να είναι λίγο πιο ανθεκτικό;
Κι ακόμα κάπου μέσα σου άδικα ελπίζεις, πως την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, και θα μπορέσεις επιτέλους να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πεις "εδώ είμαστε".

  
Υπάρχουν τέσσερα πράγματα που δεν μπορούμε να ανακτήσουμε.
η πέτρα.....αφου ριχθεί!
η λέξη.....αφου ειπωθεί!
η ευκαιρία.....αφου χαθεί!
ο χρόνος.....αφου περάσει!

"Από τη μοναξιά στη μοναχικότητα"

υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Όταν νιώθεις μοναξιά, σκέφτεσαι τον άλλον, σου λείπει ο άλλος, είσαι εξαρτημένος. Η μοναξιά είναι μια αρνητική κατάσταση. Η μοναξιά είναι η απουσία του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού. Η μοναχικότητα είναι πολύ θετική, είναι αληθινή ελευθερία. Είναι μια παρουσία που ξεχειλίζει. Είσαι τόσο γεμάτος από παρουσία, που μπορείς να γεμίσεις ολόκληρο το σύμπαν με την παρουσία σου και δεν υπάρχει η ανάγκη του άλλου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Osho "Από τη μοναξιά στη μοναχικότητα"