Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη (απόσπασμα)

Σ’ αγαπάω μ’ ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.

Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»

Μια στον αέρα μια στη μουσική,

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για ‘σένα και για ‘μένα..

Επειδή σ’ αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για ‘σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ’ έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε.»

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

Επειδή σ’ αγαπάω και σ’ αγαπάω.

Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει

τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια

δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,

το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από ‘σένα

και να με χτυπά η φωνή μου

να μυρίζω από ‘σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι.

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο

δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;

Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

να μιλώ για ‘σένα και για μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς;

Είμ’ εγώ, μ’ ακούς; Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;

Πού μ’ αφήνεις, που πας, μ’ ακούς;

Θα ‘ρθει μέρα, μ’ ακούς; για μας, μ’ ακούς;

Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς;

Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ ακούς;

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς;

Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε

και δεν γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς;

Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;

δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,

ο ίδιος, μ’ ακούς;

και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα

κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς;

Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς;

Μες στη μέση της θάλασσας

από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ ‘ακούς.

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς.

Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;

Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ’ ακούς;

Σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;

Για ‘σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς

και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να ‘ρθω.

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις

και για ‘σένα κανείς δεν είχε ακούσει.

Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς

σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.

Που κανείς να μην έχει δει για σένα για ‘σένα μόνο εγώ,

μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου

αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για ‘σένα,

όλα για ‘σένα, για ‘σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί.

Να’ χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.

Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.

Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου

και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ’ αγαπάω… Μ’ ακούς;

Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς.

PAULO COELHO

 Η αληθινή αγάπη δε συνίσταται στο να προσπαθούμε να διορθώσουμε τους άλλους, αλλά στο να αισθανόμαστε χαρά που τα πράγματα είναι καλύτερα απ' ότι περιμέναμε.

O άνθρωπος είναι περίεργο ον.......

 Το πραγματικό άγνωστο βρίσκεται μέσα στο νου μας

Ο εσωτερικός άνθρωπος είναι ένα μεγάλο σκοτάδι

Και δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που τριγυρίζει μέσα στις σκιές

Η ψυχή μου περιπλανιέται στο απέραντο διάστημα

Όπου το σύμπαν φαντάζει σαν όνειρο Και το κορμί σαν στενάχωρη φυλακή

Όταν ανοίγω τα μάτια μου με κυριεύει ο τρόμος

Και αρχίζω να ακούω έντονα τους ψιθυριστούς Ήχους της ανυπαρξίας

Η ζωή μοιάζει με ένα πολύ σκοτεινό μονοπάτι

που εμείς το διαβαίνουμε κρατώντας

ένα φανάρι για να βλέπουμε

Μόνο που το φανάρι το έχουμε κρεμάσει

στην πλάτη μας και βλέπουμε μόνο

Αυτό που έχουμε διαβεί

Αν δεν σταματήσεις να παίρνεις την ζωή τόσο σοβαρά

Και δεν μάθεις ξανά να παίζεις τότε

η ζωή θα είναι δυστυχώς για σένα ένα πρόβλημα

που πρέπει να λύσεις και όχι ένα μυστήριο

που πρέπει να απολαύσεις

O άνθρωπος είναι περίεργο ον

όταν τον αλυσοδέσουν και τον κλείσουν σε μια φυλακή

φωνάζει απεγνωσμένα να ελευθερωθεί

όμως αλυσοδένει τον εαυτό του στα πάθει

τα ελαττώματα και την άγνοια

Ο ανθρωπος πιστεύει ότι νοιώθει ελεύθερος

συνήθως όχι γιατί μπορεί να κάνει ότι θέλει

αλλά γιατί μπορεί να μην κάνει ότι δεν θέλει

Leo Buscaglia.

10 ΚΑΝΟΝΕΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

1. Σου δόθηκε ένα σώμα. Μπορείς να το αγαπάς ή να το απεχθάνεσαι, αλλά θα είναι δικό σου για όλη τη διάρκεια αυτής της ζωής.
 2. Θα μάθεις μαθήματα. Έχεις εγγραφεί σε μία άτυπη σχολή πλήρους απασχόλησης, που αποκαλείται «Ζωή». Κάθε μέρα θα έχεις την ευκαιρία να μαθαίνεις μαθήματα σε αυτή τη σχολή. Μπορεί να σου αρέσουν τα μαθήματα, ή να νομίζεις πως είναι ηλίθια ή δίχως ορθότητα.
 3. Δεν υπάρχουν σφάλματα, μονάχα μαθήματα. Το μεγάλωμα, η ανάπτυξη, είναι μια διεργασία δοκιμής και σφάλματος: πειραματισμού. Τα «αποτυχημένα» πειράματα αποτελούν και αυτά τόσο ακέραιο μέρος της διεργασίας, όσο κι αυτά τα οποία «επιτυγχάνουν».
 4. Το κάθε μάθημα θα επαναλαμβάνεται μέχρι να το μάθεις. Ένα μάθημα θα σου παρουσιάζεται κάτω από διάφορες μορφές, μέχρι να το μάθεις. Όταν θα το έχεις μάθει, θα μπορέσεις να περάσεις στο επόμενο μάθημα.
 5. Η εκμάθηση μαθημάτων δεν τελειώνει ποτέ. Δεν υπάρχει μέρος της «Ζωής» που να μην περιέχει μάθημα. Εάν είσαι εν ζωή, υπάρχουν μαθήματα να μάθεις.
 6. Το «αλλού» δεν είναι καλύτερο από το «εδώ». Όταν το «αλλού» σου καταστεί «εδώ», αποκτάς εκ νέου ένα άλλο «αλλού», που με τη σειρά του θα σου φανεί καλύτερο από το «εδώ».
 7. Οι άλλοι είναι ουσιαστικά καθρέφτες του εαυτού σου. Μπορεί να σου αρέσει ή να απεχθάνεσαι κάτι στον άλλο, μονάχα εάν αυτό το πράγμα αντανακλά κάτι που σου αρέσει ή που απεχθάνεσαι μέσα σου.
 8. Το τι θα κάνεις στη «ζωή» σου εξαρτάται από σένα. Έχεις όλα τα εργαλεία, όλα τα μέσα που σου χρειάζονται. Το τι θα τα κάνεις εξαρτάται από σένα. Σου ανήκει η επιλογή.
 9. Οι απαντήσεις είναι μέσα σου. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα της «Ζωής» είναι μέσα σου. Το μόνο που σου χρειάζεται είναι να κοιτάς, ν΄ ακούς και να έχεις εμπιστοσύνη.
10. Στο βαθμό που ανοίγεσαι προς αυτή την εμπιστοσύνη, θα θυμάσαι όλο και περισσότερο όλα τούτα εδώ.

Μα λεν συνέχεια οι παλιοί...πως αν ραγίσει το γυαλί... σβήνει η αγάπη και η θλίψη καίει τα στήθια....

Να 'ρθεις όπως θα 'ρθουν τα χελιδόνια

Τι και αν με πίκρανες πολύ μέσα μου η αγάπη ζωντανή

είναι για σένα όπως τότε που σε είχα.

Κατάρα αν είσαι ή προσευχή ή κάποιας θάλασσας ακτή

ή κάποια μοίρα που με μάγεψε στα αλήθεια.

Σε μυρίζω στον αέρα του χειμώνα,

με χαϊδεύεις όταν γίνεσαι βροχή.

Να γυρίσεις σαν θα 'ρθουν τα χελιδόνια

και της άνοιξης να πάρεις τη μορφή.

Μα λεν συνέχεια οι παλιοί πως αν ραγίσει το γυαλί

σβήνει η αγάπη και η θλίψη καίει τα στήθια.

Κι αν βρει ο χρόνος γιατρικό και πεις ξανά το σ' αγαπώ

ψέμα αν είναι δε θα ξέρεις ή αλήθεια

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας

Μουσική: Μπάμπης Στόκας

Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Άλλες ερμηνείες:

Μπάμπης Στόκας

Μη κλαίς......

Μη κλαίς ποτέ για τις άσκημες μέρες, κλάψε για τις όμορφες !! Αυτές δεν θα ξανάρθουν !!

Μια φάρσα.....

Μια φάρσα, αυτό ήταν η δικιά μου ζωή. Κανείς δε τη κατάλαβε.Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου και σκηνοθέτησα το θάνατό μου. Κι όμως αγαπούσα τη ζωή, αλλά πάντα αυτή μούπαιρνε ό,τι άλλο αγαπούσα. Μου έλειπε πάντα μια καρδιά που να πονή για μένα. Κι ήταν δύσκολο, δύσκολο πολύ να ζω μονάχη μου μες σ' ένα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στα μικρά της ζωής και στο τίποτα. Ήμουνα σαν παράσιτο, σαν μαύρο ξωτικό που έχασε το δρόμο κι αντί να ταξιδέψει στον ονειροκόσμο του, ξέπεσε σε τούτη δω τη γη.

Μαρία Πολυδούρη