Απ' της αγάπης το βωμό όσοι έχουνε περάσει, είναι τα μάτια τους υγρά και με σιωπές μιλάνε, Απ' του φιλιού τον αγιασμό, όσοι έχουν δοκιμάσει, σε μονοπάτια μυστικά μόνοι τους περπατάνε.....

Τι είναι ο έρωτας; Γεννιέται κάτω από τις πιο παράξενες συνθήκες. Και κάθε φορά είναι σαν την πρώτη. Κάθε φορά νοιώθεις σα να μην τον έχεις ξαναζήσει. Και κάθε φορά είσαι διατεθειμένος να κάνεις όλο και πιο μεγάλες τρέλες για το πρόσωπο που έχει τη μορφή του.....
Θελησα να περιγράψω έναν έρωτα που κάποιοι είπαν ότι υπήρχε μονάχα στο μυαλό. Κάποιοι τον χαρακτήρισαν αρρώστια και άλλοι ψευτιά. Έναν έρωτα που κανείς δεν τον κατάλαβε, αλλά αυτοί που τον έζησαν θεωρούν τους εαυτούς τους τους τυχερότερους σε όλο τον κόσμο. Μα πάνω απ'όλα ήθελα να περιγράψω ότι τελικά είναι αδύνατο να νικήσεις τη μοίρα. Όσο δυνατά και να θελήσεις, υπάρχουν πράγματα που είναι εκτός των δυνάμεων σου. Ανυπέρβλητα εμπόδια που τις περισσότερες φορές βάζουμε οι ίδιοι. Και τι έγινε αν όλα όσα είναι αποτυπωμένα εδώ μπορεί και να είναι ψέμματα. Δε θα το μάθω ποτέ. Σημασία έχει να μη σταματάς να πιστεύεις, ό,τι και αν λέει η λογική. Σημασία έχει να μην προδώσεις το παραμύθι σου. Ερωτεύτηκα όσο ποτέ άλλοτε και πόνεσα ακόμα περισσότερο μα ποτέ δεν έχασα την πίστη μου. Τα δυνατά συναισθήματα, άλλωστε, δεν εξαργυρώνονται όπως κι αν γεννήθηκαν.....

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΟΡΗΓΟΥΣ

...''ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΟΡΗΓΟΥΣ''...''ΟΡΙΑ''...ΚΑΙ ΣΥΝΟΡΑ''...!!!! ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ...ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ...!!! ΟΠΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ...ΟΠΩΣ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ...ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ...ΕΝΑ ΕΞΟΧΙΚΟ...ΜΙΑ ΙΔΑΝΙΚΗ ΣΧΕΣΗ...ΦΙΛΟΥΣ...ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΟΝΕΙΡΑ...!!! ΤΟ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝ...ΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ...!!! ΙΣΩΣ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΝΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ...!!! ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ...ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ...ΕΠΙΜΟΝΗ...ΥΠΟΜΟΝΗ...ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ...ΘΑΡΡΟΣ...ΠΕΙΣΜΑ...ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΣΥΝΤΑΓΗ...!!!! ΟΜΩΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΙ...!!! ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΠΙΟ ΠΛΗΡΗΣ ΟΤΑΝ ΚΥΝΗΓΑΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ...!!! ΚΑΠΟΤΕ ΕΙΧΑ ΔΙΑΒΑΣΗ ΤΗΝ ''ΙΘΑΚΗ'' ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ...ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΤΕΛΙΚΑ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ''ΟΝΕΙΡΟ''...!!! ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ...ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ...ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ...Ο ΠΟΝΟΣ Η ΧΑΡΑ...ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ''ΙΘΑΚΗ ΜΑΣ''...!!!! ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΑΝΩ...ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ...!!! ΕΜΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ '' ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ '' ΚΑΙ ' ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ...ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ....!!!!!

ΘΕΕ ΜΟΥ...ΚΑΝΕ ΜΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ...

«Θεέ
μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα
πολύ.
Θέλω νὰ μὲ κάνεις
τηλεόραση!
Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου.
Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο.
Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου
γύρω ἀπὸ ἐμένα.
Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω.
Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις.
Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ.
Ὅταν εἶμαι τηλεόραση,
θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι
κουρασμένος.
Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ…
Θέλω
τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου.
Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε –
πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα.
Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά.
Θέλω
μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει.
Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;»
Αὐτὴ ἀπάντησε:
«Διάβασε
αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου».
Ὁ σύζυγος εἶπε:
«Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!»
Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε:
«Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!

ΦΙΛΙΑ.....

Γράφω σβήνω διορθώνω..Αγώνας για συγκέντρωση..Θέλω να γράψω κάτι περί φιλίας…Λατρεύω τους φίλους μου..όταν γύρω μου γίνονται όλα λιγότερο φωτεινά και όταν γίνονται σαθρά και ευτελή..ξέρω πως αυτοί οι φίλοι μου,θα βρίσκονται πάντα εκεί και θα μπορούν με ένα ελαφρό νεύμα,να μου ξαναφέρουν το χαμένο,υπερπολύτιμο χαμόγελο..και την ελπίδα ότι δεν χάνονται όλα μέσα στις «θάλασσες της καθημερινής ρουτίνας»..Δεν δημιουργούμε φίλους,όπως οι περισσότεροι από μας πιστεύουν..Τους κερδίζουμε..Οι φίλοι γεννιούνται,δε γίνονται..Ο καθένας έχει φίλους..Αλλά πραγματικούς φίλους;Ένας πραγματικός φίλος δεν είναι αυτός που μόνο διασκεδάζουμε μαζί,αλλά κι αυτός που μας φροντίζει..Αυτός που θα είναι δίπλα μας όταν κλαίμε..Γιατί ο καθένας μπορεί να μας ακούσει..Οι φίλοι ακούνε προσεχτικά αυτά που έχουμε να τους πούμε..Αλλά ένας πραγματικός φίλος ακούει προσεχτικά όλα αυτά που δεν του λέμε..Εάν κάποιος με ρωτήσει να του πω μια φράση,η οποία εκφράζει τη σημασία της φιλίας,θα του απαντούσα:“Να μιλάς στον καλύτερό σου φίλο χωρίς λέξεις.”Απλώς αυτό..Όχι αυτά που λέγονται αλλά αυτά που δε χρειάστηκε ποτέ να ειπωθούν έχουν σημασία..Γιατί μόνο οι πραγματικοί φίλοι μπορούν να καθίσουν μαζί στη σιωπή και να αισθανθούν ότι είναι γεμάτοι από την καλύτερη συζήτηση που έκαναν ποτέ.Άλλωστε εγώ όταν λέω "φίλος",μέσα μου,ξέρω καλά σε ποια κατηγορία τον τοποθετώ..Υπάρχουν οι φίλοι της καρδιάς μου..Που δεν είναι πολλοί φυσικά,πως μπορεί να είναι πολλοί άλλωστε;Και με τους οποίους μας δένουν στιγμές,ιστορίες,χρόνος και κυρίως κοινή ζωή..Και μπορώ να πω ότι ήμουν σχετικά τυχερή στη ζωή μου πάνω σε αυτό το θέμα..δεν λέω ότι δεν πληγώθηκα ή ότι δεν πλήγωσα άθελά μου…όμως έχω λίγους πολύ καλούς φίλους και νιώθω τυχερή γι’αυτό..είναι πάντα εκεί,δεν με παρεξηγούν αν τους ξεχνάω,δεν μου κρατάνε κακία,μπορεί να κάνουμε να μιλήσουμε βδομάδες από κοντά..κι όμως μόλις τους δω θα είναι πάλι σαν να ήμασταν μαζί πριν λίγο..αυτό δεν έχει σημασία;να μπορείς να βασιστείς σε κάποιον,να νιώσεις σιγουριά στην αγκαλιά του..δεν χρειάζεται να σου μιλήσει,δεν χρειάζεται να σε συμβουλέψει..φτάνει να σε αγκαλιάσει και να σε ακούσει..

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΘΕΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ...ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ....!!!

Πόσο καιρό έχει να σου πει κάποιος ένα όμορφο παραμύθι ???
Με δράκους και νεράιδες,
που να μην εχει απαραίτητα "καλό" τέλος ????
Άκου λοιπόν .....
Ήταν κάποτε ένας δράκος. Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σε σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.
Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του... Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε
- Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;
- Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις
- Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;
- Όχι...όποτε θέλω εξαφανίζομαι.
- Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;
Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση...όμως του απάντησε
- Όχι...όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει... όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα...
Θέλησε να τη φιλήσει...η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.
Ο δράκος δάκρυσε...όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν.
Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του..
...του ψιθύριζε απλά το μυστικό...
...δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις...
....πρέπει και να μπορείς....

υπάρχει λόγος

Φτάνεις σε ένα σημείο της ζωής σου που καταλαβαίνεις ποιος έχει σημασία, ποιος δεν είχε ποτέ, ποιος δεν θα έχει ... και ποιος θα έχει πάντα. Οπότε μην ανησυχείς για άτομα από το παρελθόν σου, υπάρχει λόγος που δεν κατάφεραν να φτάσουν στο μέλλον σου. "να είσαι πιο ευγενικός και γλυκός από ότι χρειάζεται γιατί όποιον και αν γνωρίσεις να ξέρεις ότι για κάτι μάχεται ..."

ένα κομμάτι μου είναι evil.. και ένα άλλο είναι angel...

Κάπου μέσα στο παραμύθι και στη ρομαντική ομίχλη του μυαλού μου, μαλώνω με την πραγματικότητα που νομίζει πως δεν την αγαπώ γιατί έχει τη λανθασμένη εντύπωση πως την αφήνω έξω από τα όνειρά μου. Τι να πει κανείς... ένα κομμάτι μου είναι evil.. και ένα άλλο είναι angel...